-Aquí, Ingeborg, Hanna, Charly y Udo, unos amigos alemanes.
-Aquí, nuestro colega el Quemado.
Traduje para Hanna la presentación.
-¿Como pueden llamarle Quemado? -preguntó.
Porqué lo está.
Roberto Bolaño, El Tercer Reich
Visualizzazione post con etichetta Bolaño. Mostra tutti i post
Visualizzazione post con etichetta Bolaño. Mostra tutti i post
giovedì 13 gennaio 2011
martedì 14 dicembre 2010
101 ragioni per imparare l'ungherese - 16
Anche solo per poter sperare di riuscire, forse, un giorno, non dico a tradurre, ma almeno a tentare di spiegare con un moderato uso delle mani, questo:
Di alcune moderate riforme che vorrei vedere nell'assetto della mia patria avanti di morire. (...) Vedere la gente fremere d’amore intellettuale di Dio, lavorare con piacere, fabbricare giocattoli appassionanti, sciare ardita sulle coste dei monti, nuotare a farfalla lungo le coste dei mari; sentirla cantare inni di elementare grazia e potenza, avendo per inno nazionale un "Inno alla mortalità" in cui si esprimesse la rassegnazione a questo sgradevole aspetto della vita, e la contentezza di potere intanto produrre affetti e odi sereni, begli edifici, dolci macchine lisce come l’olio, istituti severi e soavi, e quell’onestà nel fare e nel non fare che (quando c’è) cancella la paura e perfino il rimpianto di non sopravvivere per sempre. Che importa, quando si battezza un bambino o una bambina, il pensiero di ciò che in realtà li aspetta, ciò che vi è di assolutamente sicuro nel loro destino? Si potrebbe invece compiacersi della bella festa, coi discorsi e le torte, sapendo assicurate (nella patria che vorrei vedere) tali cure agli infanti orfani da far apparire più avventurata che infausta l'eventuale scomparsa dei genitori, anche simultanea, all'indomani di quel battesimo.
Luigi Meneghello, Le carte: anni Settanta, Rizzoli, 2001
E (potendo sperare) anche questo:
Durante mucho tiempo se dijo - yo lo dije - que la única patria de un escritor era su lengua. Ya no lo creo. Tampoco creo que mi patria sea mi literatura ni la literatura. Más bien diría que mi patria es mi vida, es decir, que mi patria es algo frágil y débil e insignificante. También podría decir, siguiendo esta línea, que estoy exiliado de mi patria y que vivo en la patria de los otros, como emigrante sin papeles, y que procuro no molestar ni estar demasiado tiempo en un lugar.
Roberto Bolaño, febrero 2003
E (en ayant le droit d'espérer) pure questo:
Ich war kein Stein keine Wolke
keine Glocke und keine Laute
geschlagen von einem Engel oder von einem Teufel
Ich war von Anfang an nichts als ein Mensch
und ich will auch nicht etwas anderes sein
Con la certezza che attendono pazientemente di essere tradotti in italiano moltissimi testi ungheresi di cui al momento, ignorandoli, crediamo di poter fare a meno.
Passate un buon dicembre.
Etichette:
-101 ragioni per imparare l'ungherese,
-italiano,
-spagnolo,
-tedesco,
*Barcellona,
*Londra,
*Malo,
*Santiago del Cile,
*Vienna,
Bolaño,
Fried,
Meneghello
domenica 15 agosto 2010
Mani
La tenda
Vardavo la mia man
co' la pipa. E drio, averta,
una porta vedevo;
la tenda tra erta e erta.
Su malte, su saliso
e un pal storto, la bava
de contìnuo averzeva
la tenda e la serava.
E go vardà vardà
quel che passava drento
quel quadrato de strada,
drio la tenda ch'el vento
de siroco moveva,
viva. Oh! Tuto quel
che più me ga piasesto
al mondo, tuto quel
che go 'vudo de caro
vivendo, xe passà
par quel sbriso canton
perso ne la zità.
Virgilio Giotti, Colori, Einaudi, 1997
Guardavo la mia mano
con la pipa. E dietro, aperta,
una porta vedevo;
la tenda tra erta e erta.
Su malte, su selciato
e un palo storto, il venticello
di continuo apriva
la tenda e la chiudeva.
E ho guardato e guardato
quello che passava dentro
quel quadrato di strada,
dietro la tenda che il vento
di scirocco muoveva,
viva. Oh! Tutto quello
che più mi è piaciuto
al mondo, tutto quello
che ho avuto di caro
vivendo, è passato
per quel consunto angolo
perso nella città.
So vergeht mir der regnerische, stille Sonntag, ich sitze im Schlafzimmer und habe Ruhe aber statt mich zum Schreiben zu entschließen, in das ich z. B. vorgestern mich hätte ergießen wollen mit allem was ich bin, habe ich jetzt eine ganze Weile lang meine Finger angestarrt. Ich glaube diese Woche ganz und gar von Goethe beeinflußt gewesen zu sein, die Kraft dieses Einflusses eben erschöpft zu haben und daher nutzlos geworden zu sein.
Franz Kafka, Tagebuch, 7. Januar 1912, Sonntag
Così mi passa la domenica piovosa e calma, sto seduto nella mia camera da letto e sto in pace, ma invece di decidermi di mettermi a scrivere, attività in cui per es. avrei voluto immergermi l’altro ieri con tutto ciò che sono, ho fissato ora a lungo le mie dita. Credo di essere stato questa settimana completamente influenzato da Goethe, di avere esaurito appunto la forza di questo influsso e di essere quindi diventato inutile.
Franz Kafka, Diario, 7 gennaio 1912, domenica
“Así me va el domingo apacible – escribe Kafka -, así me va el domingo lluvioso. Estoy sentado en el dormitorio y dispongo de silencio, pero en lugar de decidirme a escribir, actividad en la que anteayer, por ejemplo, hubiese querido volcarme con todo lo que soy, me he quedado ahora largo rato mirando fijamente mis dedos. Creo che esta semana he estado influido totalmente por Goethe, creo que acabo de agotar el vigor de dicho influjo y que por ello me he vuelto inútil.”
Enrique Vila-Matas, Bartleby y compañía, Anagrama
Sólo estoy seguro de una cosa con respecto a la poesía de Nicanor Parra en este nuevo siglo: pervivirá. Esto, por supuesto, significa muy poco y Parra es el primero en saberlo. No obstante, pervivirá, junto con la poesía de Borges, de Vallejo, de Cernuda y algunos otros. Pero esto, es necesario decirlo, no importa demasiado.
La apuesta de Parra, la sonda que proyecta Parra hacia el futuro, es demasiado compleja para ser tratada aquí. También: es demasiado oscura. Posee la oscuridad del movimiento. El actor que habla o que gesticula, sin embargo, es perfectamente visible. Sus atributos, sus ropajes, los símbolos que lo acompañan como tumores son corrientes: es el poeta que duerme sentado en una silla, el galán que se pierde en un cementerio, el conferenciante que se mesa los cabellos hasta arrancárselos, el valiente que se atreve a orinar de rodillas, el eremita que ve pasar los años, el estadístico atribulado. No estaría de más que para leer a Parra uno contestara la pregunta que se hace y nos hace Wittgenstein: "¿Esta mano es una mano o no es una mano?". (La pregunta debe uno hacérsela mirando su propia mano).
Roberto Bolaño, Entre paréntesis, Ocho segundos de Nicanor Parra, Miércoles 25 de abril de 2001
E questa mano che scrive.
Vardavo la mia man
co' la pipa. E drio, averta,
una porta vedevo;
la tenda tra erta e erta.
Su malte, su saliso
e un pal storto, la bava
de contìnuo averzeva
la tenda e la serava.
E go vardà vardà
quel che passava drento
quel quadrato de strada,
drio la tenda ch'el vento
de siroco moveva,
viva. Oh! Tuto quel
che più me ga piasesto
al mondo, tuto quel
che go 'vudo de caro
vivendo, xe passà
par quel sbriso canton
perso ne la zità.
Virgilio Giotti, Colori, Einaudi, 1997
Guardavo la mia mano
con la pipa. E dietro, aperta,
una porta vedevo;
la tenda tra erta e erta.
Su malte, su selciato
e un palo storto, il venticello
di continuo apriva
la tenda e la chiudeva.
E ho guardato e guardato
quello che passava dentro
quel quadrato di strada,
dietro la tenda che il vento
di scirocco muoveva,
viva. Oh! Tutto quello
che più mi è piaciuto
al mondo, tutto quello
che ho avuto di caro
vivendo, è passato
per quel consunto angolo
perso nella città.
So vergeht mir der regnerische, stille Sonntag, ich sitze im Schlafzimmer und habe Ruhe aber statt mich zum Schreiben zu entschließen, in das ich z. B. vorgestern mich hätte ergießen wollen mit allem was ich bin, habe ich jetzt eine ganze Weile lang meine Finger angestarrt. Ich glaube diese Woche ganz und gar von Goethe beeinflußt gewesen zu sein, die Kraft dieses Einflusses eben erschöpft zu haben und daher nutzlos geworden zu sein.
Franz Kafka, Tagebuch, 7. Januar 1912, Sonntag
Così mi passa la domenica piovosa e calma, sto seduto nella mia camera da letto e sto in pace, ma invece di decidermi di mettermi a scrivere, attività in cui per es. avrei voluto immergermi l’altro ieri con tutto ciò che sono, ho fissato ora a lungo le mie dita. Credo di essere stato questa settimana completamente influenzato da Goethe, di avere esaurito appunto la forza di questo influsso e di essere quindi diventato inutile.
Franz Kafka, Diario, 7 gennaio 1912, domenica
“Así me va el domingo apacible – escribe Kafka -, así me va el domingo lluvioso. Estoy sentado en el dormitorio y dispongo de silencio, pero en lugar de decidirme a escribir, actividad en la que anteayer, por ejemplo, hubiese querido volcarme con todo lo que soy, me he quedado ahora largo rato mirando fijamente mis dedos. Creo che esta semana he estado influido totalmente por Goethe, creo que acabo de agotar el vigor de dicho influjo y que por ello me he vuelto inútil.”
Enrique Vila-Matas, Bartleby y compañía, Anagrama
Sólo estoy seguro de una cosa con respecto a la poesía de Nicanor Parra en este nuevo siglo: pervivirá. Esto, por supuesto, significa muy poco y Parra es el primero en saberlo. No obstante, pervivirá, junto con la poesía de Borges, de Vallejo, de Cernuda y algunos otros. Pero esto, es necesario decirlo, no importa demasiado.
La apuesta de Parra, la sonda que proyecta Parra hacia el futuro, es demasiado compleja para ser tratada aquí. También: es demasiado oscura. Posee la oscuridad del movimiento. El actor que habla o que gesticula, sin embargo, es perfectamente visible. Sus atributos, sus ropajes, los símbolos que lo acompañan como tumores son corrientes: es el poeta que duerme sentado en una silla, el galán que se pierde en un cementerio, el conferenciante que se mesa los cabellos hasta arrancárselos, el valiente que se atreve a orinar de rodillas, el eremita que ve pasar los años, el estadístico atribulado. No estaría de más que para leer a Parra uno contestara la pregunta que se hace y nos hace Wittgenstein: "¿Esta mano es una mano o no es una mano?". (La pregunta debe uno hacérsela mirando su propia mano).
Roberto Bolaño, Entre paréntesis, Ocho segundos de Nicanor Parra, Miércoles 25 de abril de 2001
E questa mano che scrive.
Etichette:
-dialetto,
-spagnolo,
-tedesco,
*Barcellona,
*Praga,
*Santiago del Cile,
*Trieste,
*Vienna,
Bolaño,
Giotti,
Goethe,
Kafka,
Parra,
Vila-Matas,
Wittgenstein
martedì 3 agosto 2010
Ignee e acquee (asintoti e curve)
Daniil Charms classifica le opere d'arte in 1) ignee e 2) acquee.
Ne fornisce degli esempi concreti prendendo a riferimento le sensazioni che restano percorrendo l'Ermitage: d'acqua dopo aver osservato i Cranach e gli Holbein, di fuoco - anche se vi sono degli esempi di fenomeni acquei - dopo essere passati per la sala spagnola. Ancora più concretamente, Puškin è d'acqua, Gogol' ne Le veglie alla fattoria di Dikan'ka è di fuoco, mentre poi diviene sempre più acqueo, Hamsun è un fenomeno d'acqua, Mozart è d'acqua e Bach è al contempo di fuoco e d'acqua.
Хотим предложить разделить все произведения искусства на два лагеря:
1) Огненный и 2) Водяной.
Поясняем примерами: 1 ) Если пройти по Эрмитажу, то от галереи, где
висят Кранах и Гольбейн и где выставлено золоченое серебро и деревянная
церковная резьба, остается ощущение водяное.
2) От зала испанского -- огненное, хотя там есть образцы чисто водяного
явления (монахи с лентами изо рта).
3) Пушкин -- водяной.
4) Гоголь в "Вечерах на хуторе" -- огненный. Потом Гоголь делается все
более и более водяным.
5) Гамсун -- явление водяное.
6) Моцарт -- водяной.
7) Бах и огненный, и водяной.
Табличка.
Чисто водяные
Пушкин
Моцарт
Гамсун
Гольбейн
Кранах
Рафаэль
Леонардо да Винчи
Огненно-водяные
Гоголь
Бах
<Леонардо да Винчи>
Ч. огненные
Шиллер
Ван-Дейк
Рембрандт
Веласкез
Io qualche volta vedo delle rette: una passa dritta dritta per Dostoevskij, Kafka e Faulkner. Non so ancora se la stessa retta passi anche per Bolaño o se piuttosto Bolaño sia una curva che vi si avvicina asintoticamente.
È tutto, come dice Charms.
Der, welcher wandert diese Straße
Ne fornisce degli esempi concreti prendendo a riferimento le sensazioni che restano percorrendo l'Ermitage: d'acqua dopo aver osservato i Cranach e gli Holbein, di fuoco - anche se vi sono degli esempi di fenomeni acquei - dopo essere passati per la sala spagnola. Ancora più concretamente, Puškin è d'acqua, Gogol' ne Le veglie alla fattoria di Dikan'ka è di fuoco, mentre poi diviene sempre più acqueo, Hamsun è un fenomeno d'acqua, Mozart è d'acqua e Bach è al contempo di fuoco e d'acqua.
Хотим предложить разделить все произведения искусства на два лагеря:
1) Огненный и 2) Водяной.
Поясняем примерами: 1 ) Если пройти по Эрмитажу, то от галереи, где
висят Кранах и Гольбейн и где выставлено золоченое серебро и деревянная
церковная резьба, остается ощущение водяное.
2) От зала испанского -- огненное, хотя там есть образцы чисто водяного
явления (монахи с лентами изо рта).
3) Пушкин -- водяной.
4) Гоголь в "Вечерах на хуторе" -- огненный. Потом Гоголь делается все
более и более водяным.
5) Гамсун -- явление водяное.
6) Моцарт -- водяной.
7) Бах и огненный, и водяной.
Табличка.
Чисто водяные
Пушкин
Моцарт
Гамсун
Гольбейн
Кранах
Рафаэль
Леонардо да Винчи
Огненно-водяные
Гоголь
Бах
<Леонардо да Винчи>
Ч. огненные
Шиллер
Ван-Дейк
Рембрандт
Веласкез
Io qualche volta vedo delle rette: una passa dritta dritta per Dostoevskij, Kafka e Faulkner. Non so ancora se la stessa retta passi anche per Bolaño o se piuttosto Bolaño sia una curva che vi si avvicina asintoticamente.
È tutto, come dice Charms.
Der, welcher wandert diese Straße
Etichette:
-linguaggio della musica,
-russo,
-spagnolo,
*Barcellona,
*Leningrado,
*San Pietroburgo,
*Santiago del Cile,
Bolaño,
Charms
lunedì 2 agosto 2010
Podría decir/Vorrei dirvi
Ésta será una historia de terror. Será una historia policiaca, un relato de serie negra y de terror. Pero no lo parecerá. No lo parecerá porque soy yo la que lo cuenta. Soy yo la que habla y por eso no lo parecerá. Pero en el fondo es la historia de un crimen atroz.
Yo soy la amiga de todos los mexicanos. Podría decir: soy la madre de la poesía mexicana, pero mejor no lo digo. Yo conozco a todos los poetas y todos los poetas me conocen a mí. Así que podría decirlo. Podría decir: soy la madre y corre un céfiro de la chingada desde hace siglos, pero mejor no lo digo. Podría decir, por ejemplo: yo conocí a Arturito Belano cuando el tenía diecisiete años y era un niño tímido que escribía obras de teatro y poesía y no sabía beber, pero sería de algún modo una redundancia y a mí me enseñaron (con un látigo me enseñaron, con una vara de fierro) que las redundancias sobran y que sólo debe bastar con el argumento.
Lo que sí puedo decir es mi nombre.
Me llamo Auxilio Lacouture y soy uruguaya, de Montevideo, aunque cuando los caldos se me suben a la cabeza, los caldos de la extrañeza, digo que soy charrúa, que viene a ser lo mismo aunque no es lo mismo, y que confunde a los mexicanos y por ende a los latinoamericanos.
Pero lo que importa es que un día llegué a México sin saber muy bien por qué, ni a qué, ni cómo, ni cuándo.
Roberto Bolaño, Amuleto, Anagrama, 2007
Per poco fra le tenebre
Si metta a verbale che non cerco poesie, sono le poesie a cercare me. A volte mi trovano, in tutte le loro forme. Io mi limito ad associarle ai miei ricordi. Come tutti i ricordi che si rispettino, i miei ricordi sono per lo più sghembi.
Vorrei dirvi: sono nato in Carso, in una casupola col tetto di paglia annerita dalle piove e dal fumo. C’era un cane spelacchiato e rauco, due oche infanghite sotto il ventre, una zappa, una vanga, e dal mucchio di concio quasi senza strame scolavano, dopo la piova, canaletti di succo brunastro.
Vorrei dirvi: sono nato in Croazia, nella grande foresta di roveri. D’inverno tutto era bianco di neve, la porta non si poteva aprire che a pertugio, e la notte sentivo urlare i lupi. Mamma m’infagottava con cenci le mani gonfie e rosse, e io mi buttavo sul focolaio frignando per il freddo.
Vorrei dirvi: sono nato nella pianura morava e correvo come una lepre per i lunghi solchi, levando le cornacchie crocidanti. Mi buttavo a pancia a terra, sradicavo una barbabietola e la rosicavo terrosa. Poi son venuto qui, ho tentato di addomesticarmi, ho imparato l’italiano, ho scelto gli amici fra i giovani più colti; - ma presto devo tornare in patria perché qui sto molto male.
Vorrei ingannarvi, ma non mi credereste. Voi siete scaltri e sagaci. Voi capireste subito che sono un povero italiano che cerca d’imbarbarire le sue solitarie preoccupazioni. È meglio ch’io confessi d’esservi fratello, anche se talvolta io vi guardi trasognato e lontano e mi senta timido davanti alla vostra coltura e ai vostri ragionamenti. Io ho, forse, paura di voi. Le vostre obiezioni mi chiudono a poco a poco in gabbia, mentre v’ascolto disinteressato e contento, e non m’accorgo che voi state gustando la vostra intelligente bravura. E allora divento rosso e zitto, nell’angolo del tavolino; e penso alla consolazione dei grandi alberi aperti al vento. Penso avidamente al sole sui colli, e alla prosperosa libertà; ai veri amici miei che m’amano e mi riconoscono in una stretta di mano, in una risata calma e piena. Essi sono sani e buoni.
Penso alle mie lontane origini sconosciute, ai miei avi aranti l’interminabile campo con lo spaccaterra tirato da quattro cavalloni pezzati, o curvi nel grembialone di cuoio davanti alle caldaie del vetro fuso, al mio avolo intraprendente che cala a Trieste all’epoca del portofranco; alla grande casa verdognola dove sono nato, dove vive, indurita dal dolore, la nostra nonna.
Scipio Slataper, Il mio Carso, Rizzoli
Parle-moi de ma mère
Yo soy la amiga de todos los mexicanos. Podría decir: soy la madre de la poesía mexicana, pero mejor no lo digo. Yo conozco a todos los poetas y todos los poetas me conocen a mí. Así que podría decirlo. Podría decir: soy la madre y corre un céfiro de la chingada desde hace siglos, pero mejor no lo digo. Podría decir, por ejemplo: yo conocí a Arturito Belano cuando el tenía diecisiete años y era un niño tímido que escribía obras de teatro y poesía y no sabía beber, pero sería de algún modo una redundancia y a mí me enseñaron (con un látigo me enseñaron, con una vara de fierro) que las redundancias sobran y que sólo debe bastar con el argumento.
Lo que sí puedo decir es mi nombre.
Me llamo Auxilio Lacouture y soy uruguaya, de Montevideo, aunque cuando los caldos se me suben a la cabeza, los caldos de la extrañeza, digo que soy charrúa, que viene a ser lo mismo aunque no es lo mismo, y que confunde a los mexicanos y por ende a los latinoamericanos.
Pero lo que importa es que un día llegué a México sin saber muy bien por qué, ni a qué, ni cómo, ni cuándo.
Roberto Bolaño, Amuleto, Anagrama, 2007
Per poco fra le tenebre
*
Si metta a verbale che non cerco poesie, sono le poesie a cercare me. A volte mi trovano, in tutte le loro forme. Io mi limito ad associarle ai miei ricordi. Come tutti i ricordi che si rispettino, i miei ricordi sono per lo più sghembi.
*
Vorrei dirvi: sono nato in Carso, in una casupola col tetto di paglia annerita dalle piove e dal fumo. C’era un cane spelacchiato e rauco, due oche infanghite sotto il ventre, una zappa, una vanga, e dal mucchio di concio quasi senza strame scolavano, dopo la piova, canaletti di succo brunastro.
Vorrei dirvi: sono nato in Croazia, nella grande foresta di roveri. D’inverno tutto era bianco di neve, la porta non si poteva aprire che a pertugio, e la notte sentivo urlare i lupi. Mamma m’infagottava con cenci le mani gonfie e rosse, e io mi buttavo sul focolaio frignando per il freddo.
Vorrei dirvi: sono nato nella pianura morava e correvo come una lepre per i lunghi solchi, levando le cornacchie crocidanti. Mi buttavo a pancia a terra, sradicavo una barbabietola e la rosicavo terrosa. Poi son venuto qui, ho tentato di addomesticarmi, ho imparato l’italiano, ho scelto gli amici fra i giovani più colti; - ma presto devo tornare in patria perché qui sto molto male.
Vorrei ingannarvi, ma non mi credereste. Voi siete scaltri e sagaci. Voi capireste subito che sono un povero italiano che cerca d’imbarbarire le sue solitarie preoccupazioni. È meglio ch’io confessi d’esservi fratello, anche se talvolta io vi guardi trasognato e lontano e mi senta timido davanti alla vostra coltura e ai vostri ragionamenti. Io ho, forse, paura di voi. Le vostre obiezioni mi chiudono a poco a poco in gabbia, mentre v’ascolto disinteressato e contento, e non m’accorgo che voi state gustando la vostra intelligente bravura. E allora divento rosso e zitto, nell’angolo del tavolino; e penso alla consolazione dei grandi alberi aperti al vento. Penso avidamente al sole sui colli, e alla prosperosa libertà; ai veri amici miei che m’amano e mi riconoscono in una stretta di mano, in una risata calma e piena. Essi sono sani e buoni.
Penso alle mie lontane origini sconosciute, ai miei avi aranti l’interminabile campo con lo spaccaterra tirato da quattro cavalloni pezzati, o curvi nel grembialone di cuoio davanti alle caldaie del vetro fuso, al mio avolo intraprendente che cala a Trieste all’epoca del portofranco; alla grande casa verdognola dove sono nato, dove vive, indurita dal dolore, la nostra nonna.
Scipio Slataper, Il mio Carso, Rizzoli
Parle-moi de ma mère
Etichette:
-italiano,
-linguaggio della musica,
-spagnolo,
*Barcellona,
*Monte Podgora,
*Parigi,
*Santiago del Cile,
*Trieste,
Bolaño,
Slataper
sabato 31 luglio 2010
Yo voy a releer a los griegos
Después vinieron las elecciones y ganó Allende. Y yo me acerqué al espejo de mi habitación y quise formular la pregunta crucial, la que tenía reservada para ese momento, y la pregunta se negó a salir de mis labios exangües. Aquello no había quien lo aguantara. La noche del triunfo de Allende salí y fui caminando hasta la casa de Farewell. Me abrió la puerta él mismo. Qué envejecido estaba. Por aquel entonces Farewell debía de rondar los ochenta años o quizás más y ya no me tocaba la cintura ni las caderas cuando nos veíamos. Pasa, Sebastián, me dijo. Lo seguí hasta la sala. Farewell estaba haciendo unas llamadas telefónicas. Al primero que llamó fue a Neruda. No pudo establecer contacto con él. Luego llamó a Nicanor Parra. Lo mismo. Yo me dejé caer en un sillón y me cubrí la cara con las manos. Todavía oí cómo Farewell discaba los números de cuatro o cinco poetas más, sin ningún resultado. Nos pusimos a beber. Sugerí que llamara, si eso lo tranquilizaba, a algunos poetas católicos que ambos conocíamos. Esos son los peores, dijo Farewell, deben de estar todos en la calle, celebrando el triunfo de Allende. Al cabo de unas horas Farewell se quedó dormido en una silla. Quise llevarlo hasta la cama, pero pesaba demasiado y lo dejé allí. Cuando volví a mi casa me puse a leer a los griegos. Que sea lo que Dios quiera, me dije. Yo voy a releer a los griegos. Empecé con Homero, como manda la tradición, y seguí con Tales de Mileto y Jenófanes de Colofón y Alcmeón de Crotona y Zenón de Elea (qué bueno era), y luego mataron a un general del ejército favorable a Allende y Chile restableció relaciones diplomáticas con Cuba y el censo nacional registró un total de 8.884.768 chilenos y por la televisión empezaron a transmitir la telenovela El derecho de nacer, y yo leí a Tirteo de Esparta y a Arquíloco de Paros y a Solón de Atenas y a Hiponacte de Efeso y a Estesícoro de Himera y a Safo de Mitilene y a Teognis de Megara y a Anacreonte de Teos y a Píndaro de Tebas (uno de mis favoritos), y el gobierno nacionalizó el cobre y luego el salitre y el hierro y Pablo Neruda recibió el Premio Nobel y Díaz Casanueva el Premio Nacional de Literatura y Fidel Castro visitó el país y muchos creyeron que se iba a quedar a vivir acá para siempre y mataron al ex ministro de la Democracia Cristiana Pérez Zujovic y Lafourcade publicó Palomita blanca y yo le hice una buena crítica, casi una glosa triunfal, aunque en el fondo sabía que era una novelita que no valía nada, y se organizó la primera marcha de las cacerolas en contra de Allende y yo leí a Esquilo y a Sófocles y a Eurípides, todas las tragedias, y a Alceo de Mitilene y a Esopo y a Hesiodo y a Heródoto (que es un titán más que un hombre), y en Chile hubo escasez e inflación y mercado negro y largas colas para conseguir comida y la Reforma Agraria expropió el fundo de Farewell y muchos otros fundos y se creó la Secretaría Nacional de la Mujer y Allende visitó México y la Asamblea de las Naciones Unidas en Nueva York y hubo atentados y yo leí a Tucídides, las largas guerras de Tucídides, los ríos y las llanuras, los vientos y las mesetas que cruzan las páginas oscurecidas por el tiempo, y los hombres de Tucídides, los hombres armados de Tucídides y los hombres desarmados, los que recolectan la uva y los que miran desde una montaña el horizonte lejano, ese horizonte en donde estaba yo confundido con millones de seres, a la espera de nacer, ese horizonte que miró Tucídides y en donde yo temblaba, y también releí a Demóstenes y a Menandro y a Aristóteles y a Platón (que siempre es provechoso), y hubo huelgas y un coronel de un regimiento blindado intentó dar un golpe y un camarógrafo murió filmando su propia muerte y luego mataron al edecán naval de Allende y hubo disturbios, malas palabras, los chilenos blasfemaron, pintaron las paredes, y luego casi medio millón de personas desfiló en una gran marcha de apoyo a Allende, y después vino el golpe de Estado, el levantamiento, el pronunciamiento militar, y bombardearon La Moneda y cuando terminó el bombardeo el presidente se suicidó y acabó todo. Entonces yo me quedé quieto, con un dedo en la página que estaba leyendo, y pensé: qué paz. Me levanté y me asomé a la ventana: qué silencio. El cielo estaba azul, un azul profundo y limpio, jalonado aquí y allá por algunas nubes. A lo lejos vi un helicóptero. Sin cerrar la ventana me arrodillé y recé, por Chile, por todos los chilenos, por los muertos y por los vivos. Después llamé a Farewell por teléfono. ¿Cómo se siente?, le dije. Estoy bailando en una patita, me contestó. Los días que siguieron fueron extraños, era como si todos hubiéramos despertado de golpe de un sueño a la vida real, aunque en ocasiones la sensación era diametralmente opuesta, como si de golpe todos estuviéramos soñando. Y nuestra cotidianidad se desarrollaba conforme a esos parámetros anormales: en los sueños todo puede ocurrir y uno acepta que todo ocurra. Los movimientos son diferentes. Nos movemos como gacelas o como el tigre sueña a las gacelas. Nos movemos como una pintura de Vassarely. Nos movemos como si no tuviéramos sombra y como si ese hecho atroz no nos importara. Hablamos. Comemos. Pero en realidad estamos intentando no pensar que hablamos, no pensar que comemos.
Roberto Bolaño, Nocturno de Chile, Anagrama, 2007
Padre, germani, addio!
Roberto Bolaño, Nocturno de Chile, Anagrama, 2007
Padre, germani, addio!
Etichette:
-linguaggio della musica,
-spagnolo,
*Barcellona,
*Santiago del Cile,
Bolaño
venerdì 30 luglio 2010
Amor sanz crieme et sanz peor est feuz sanz flame et sanz calor
La mano de Farewell se posó durante un segundo en mi cintura. Me habló de la noche de los poetas italianos, la noche de Iacopone da Todi. La noche de los Disciplinantes. ¿Los ha leído usted? Yo tartamudeé. Dije que en el seminario había leído de pasada a Giacomino da Verona y a Pietro da Bescapé y también a Bonvesin de la Riva. Entonces la mano de Farewell se retorció como un gusano partido en dos por la azada y se retiró de mi cintura, pero la sonrisa no se retiró de su faz. ¿Y a Sordello?, dijo. ¿Qué Sordello? El trovador, dijo Farewell, Sordel o Sordello. No, dije yo. Mire la luna, dijo Farewell. Le eché un vistazo. No, así no, dijo Farewell. Vuélvase y mírela. Me volví. Oí que Farewell, a mi espalda, musitaba: Sordello, ¿qué Sordello?, el que bebió con Ricardo de San Bonifacio en Verona y con Ezzelino da Romano en Treviso, ¿qué Sordello? (¡y entonces la mano de Farewell volvió a presionar mi cintura!), el que cabalgó con Ramón Berenguer y con Carlos I de Anjou, Sordello, que no tuvo miedo, no tuvo miedo, no tuvo miedo. Y recuerdo que en aquel momento yo tuve conciencia de mi miedo, aunque preferí seguir mirando la luna. No era la mano de Farewell que se había acomodado en mi cadera la que provocaba mi espanto. No era su mano, no era la noche en donde rielaba la luna más veloz que el viento que bajaba de las montañas, no era la música del gramófono que escanciaba uno tras otro tangos infames, no era la voz de Neruda y de su mujer y de su dilecto discípulo, sino otra cosa, ¿pero qué cosa, Virgen del Carmen?, me pregunté en ese momento. Sordello, ¿qué Sordello?, repitió con retintín la voz de Farewell a mis espaldas, el Sordello cantado por Dante, el Sordello cantado por Pound, el Sordello del Ensenhamens d'onor, el Sordello del planh a la muerte de Blacatz, y entonces la mano de Farewell descendió de mi cadera hacia mis nalgas y un céfiro de rufianes provenzales entró en la terraza e hizo revolotear mi sotana negra y yo pensé: El segundo ¡Ay! ha pasado.
Roberto Bolaño, Nocturno de Chile, Anagrama, 2007
Tacea la notte placida
Roberto Bolaño, Nocturno de Chile, Anagrama, 2007
Tacea la notte placida
Etichette:
-linguaggio della musica,
-occitano,
-spagnolo,
*Barcellona,
*Santiago del Cile,
Bolaño,
Sordello
mercoledì 17 febbraio 2010
Resurrección
La poesía entra en el sueño
como un buzo en el lago.
La poesía, más valiente que nadie,
entra y cae
a plomo
en un lago infinito como Loch Ness
o turbio e infausto como el lago Balatón.
Contempladla desde el fondo:
un buzo
inocente
envuelto en las plumas
de la voluntad.
La poesía entra en el sueño
como un buzo muerto
en el ojo de Dios.
Roberto Bolaño
La poesia entra nel sogno
come un palombaro nel lago.
La poesia, più valorosa di chiunque altro,
entra e cade
a piombo
in un lago infinito come Loch Ness
o torbido e tragico come il lago Balaton.
Contemplatela dal fondo:
un palombaro
innocente
avvolto nelle piume
della volontà.
La poesia entra nel sogno
come un palombaro morto
nell'occhio di Dio.
Etichette:
-spagnolo,
*Santiago del Cile,
Bolaño
mercoledì 1 aprile 2009
Assolutamente omosessuale
Ernesto San Epifanio dijo que existía literatura heterosexual, homosexual y bisexual. Las novelas, generalmente, eran heterosexuales, la poesía, en cambio, era absolutamente homosexual, los cuentos, deduzco, eran bisexuales, aunque esto non lo dijo.
Roberto Bolaño, Los detectives salvajes, Anagrama
Dentro del inmenso océano de la poesía distinguía varias corrientes: maricones, maricas, mariquitas, locas, bujarrones, mariposas, ninfos y filenos. Las dos corrientes majores, sin embargo, eran la de los maricones y la de las maricas. Walt Whitman, por ejemplo, era un poeta maricón. Pablo Neruda, un poeta marica. William Blake era un maricón, sin asomo de duda, y Octavio Paz marica. Borges era fileno, es decir de improviso podía ser maricón y de improviso simplemente asexual. Rubén Darío era una loca, de hecho la reina y el paradigma de las locas.
Etichette:
-spagnolo,
*Barcellona,
*Santiago del Cile,
Blake,
Bolaño,
Darío,
Neruda,
Paz,
Whitman
Iscriviti a:
Post (Atom)